Chapter 23

اندک گفتن، طبیعی است

希言自然。故飘风不终朝,骤雨不终日。孰为此者?天地。天地尚不能久,而况于人乎?
故从事于道者,道者同于道,德者同于德,失者同于失。同于道者,道亦乐得之;同于德者,德亦乐得之;同于失者,失亦乐得之。信不足焉,有不信焉。
اندک گفتن، طبیعی است. پس باد تند یک روز هم نمی‌ماند، باران تیز یک روز هم پایان نمی‌یابد. چه کسی این را پدید می‌آورد؟ آسمان و زمین. آسمان و زمین هنوز نمی‌توانند برای همیشه بمانند، پس چه رسد به آدمی! از این رو کسی که در راه است، با راه همسو می‌شود؛ کسی که در ویژگی است، با ویژگی همسو می‌شود؛ و کسی که در شکست است، با شکست همسو می‌شود. آن که با راه همسو گردد، راه نیز از او خشنود می‌گردد؛ آن که با ویژگی همسو گردد، ویژگی نیز از او خشنود می‌گردد؛ آن که با شکست همسو گردد، شکست نیز از او خشنود می‌گردد. اگر ایمان کم باشد، بی‌ایمانی پدید می‌آید.

تأمل عمیق

این فصل درباره چه چیزی است؟

این فصل می‌گوید که طبیعت با نرمش و آرامی کار می‌کند، نه با خشونت. حتی آسمان و زمین نمی‌توانند زور بزنند، پس انسان هم باید با جریان همسو باشد.

چه ارتباطی با من دارد؟

من می‌فهمم که اگر با قانون جهان همسو باشم، جهان نیز با من همسو می‌شود و اگر از آن دور شوم، تنها می‌مانم.

امروز چه کاری انجام دهم؟

امروز به جای فشار و اجبار در کارها، با صبر و همراهی با جریان طبیعی پیش می‌روم و می‌بینم که چگونه همه چیز آسان‌تر پیش می‌رود.

فصل‌های مرتبط

تأمل من

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →