Поглавје 5

Небото и Земјата не се сожалуваат

天地 无为 守中 不仁

Оригинал

天地不仁，以万物为刍狗；圣人不仁，以百姓为刍狗。
天地之间，其犹橐籥乎？虚而不屈，动而愈出。
多言数穷，不如守中。

Превод

Небото и земјата не се сожалуваат; тие ги третираат сите нешта како сламени кукли. Светиот човек не се сожалува; тој ги третира луѓето како сламени кукли. Меѓу небото и земјата — не е ли тоа како мех? Празен е, но не се смалува; кога се движи, уште повеќе излегува. Зборовите премногу често го исцрпуваат човекот; подобро е да се држи средината.

Длабока рефлексија

За што е ова поглавје?

Овој стих зборува за непристрасноста на природата. Небото и земјата не фаворизираат никого; сите суштества се еднакви пред нив. Светиот човек го следи овој пример. Параболата за мехот покажува дека празнината е моќна — колку повеќе се движи, толку повеќе создава. Претераната зборливост е празна.

Како се однесува на мене?

Често фаворизирам или оспорувам луѓе околу мене. Судријам, порамнувам, давам приоритет. Овој стих ме потсетува дека вистинската мудрост е во непристрасноста. Сите сме како сламени кукли пред законите на природата — и тоа не е лоша работа, туку ослободување.

Што да правам денес?

Денес ќе практикувам непристрасност. Кога ќе сретнам некого, ќе се обидам да го гледам без пресуда — ниту фаворизирајќи го, ниту оспорувајќи го. Ќе бидам свесен за своите зборови и ќе ги намалам кога ќе почувствувам дека зборувам само за да ги исполнам тишините.

Поврзани глави

2 Светот ги познава убавината и доброто 3 Не ги почитувај мудреците 25 Мешаното Битие 32 Вечниот пат остана без име

Мојата рефлексија

Што ве инспирира оваа глава? Како ќе го примените?

Прашај го Лао Цу за ова поглавје Цел разговор →