Kapitel 69

Vum Kriechsrichte Secht mer

用兵有言:吾不敢为主而为客,不敢进寸而退尺。
是谓行无行,攘无臂,扔无敌,执无兵。
祸莫大于轻敌,轻敌几丧吾宝。故抗兵相加,哀者胜矣。
Vum Kriechsrichte secht mer: Ich dar ich nedd de Erschte sin, dodrum sin ich de Leschte. Ich dar nedd en Zoll vorrenggonge, awer ich ging en Fuus zrugg. Me sait dodruff: Marchiere ohne Reih, hewwe di Arm uff ohne di Ärmel z'zehge, angriife ohne geom Feind, halde Waffe als wenn's keen Waffe wär. Es gibt keen gresser Onheil wie de Feind z'verachdische. Weenner de Feind verachd iss, vaaliert mer fast mei Schetz. Drum weenner zwee Heere sich geom deannere stelle, dewwen wo Leid triggt, gewinnt.

Diif Nachtdenke

Worum geht's in dem Kapitel?

Des Kapitel schwetzt iwwer die Kunst vum Kriechsheer. Es sait: Ich dar nedd de主动主动,awer ich sin di reaktiv Sid. Ich dar nedd vorwärtsgoh, awer zruggweiche. Wann mer kämpft, sollt mer's molle, als wann mer nix het — kein Reih, kein Arm, kein Feind, keen Waffe. Onheil kumt vum Unterschätze vum Feind. Weenner zwee Heere sich geom deannere stelle, gewinnt dewwen, wu Leid oder Traurichkeit fiilt.

Wie hängt es mit mir zusamme?

Ich fihl die Versuchung, immer de主动主动 z'wanne, alles unger Kontrolle z'habe. Des Kapitel erinnert mich: Sometimes is es besser z'warte, z'zuheere, z'reagiere, anstatt vorwärtsz'presche. Die Traurichkeit un ich — wann ich onger Druck sin, gewinn ich dodruff, wann ich nedd de Angriifer sin.

Was sollt ich hück Tue?

Hitt, wann ich mol will ärgern oder de主动主动 wanne, hald ich still un warre. Ich lasse d'Situation sich entfalle, anstatt si z'zwinge. Ich frag mich: Isch es wichtig genug fer Kampf? Oder kann ich zruggtrette?

Verwandte Kapitel

Mein Nochdenke

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Fraach Laotzu iwwer des Kapitel Ganz Gespraach →