આ અધ્યાય યુદ્ધની ઊંડી વ્યૂહરચના શીખવે છે. સત્ય યોદ્ધાને આક્રમણ નહીં, રક્ષણ વધું પ્રિય હોય છે. એક ઇંચ આગળ વધવાને બદલે એક ફૂટ પાછળ હટવું - આ વિપરીત લાગે છે, પરંતુ આ જ સત્ય શક્તિ છે. શત્રુને ઓછો આંકવો - આ સૌથી મોટો ભૂલ છે. જે દુ:ખી છે, તે જીતે છે.
Key Concepts
兵
不敢
哀者胜
Cite This Chapter
Laozi, Tao Te Ching, Chapter 69, "યુદ્ધની વ્યૂહરચના", laotzu.ai: https://www.laotzu.ai/gu/chapters/69/
Classical Chinese, translation, and AI reflection are shown separately; cite this chapter URL for references.
યુદ્ધની કળા કહે છે: હું આક્રમણ કરવાની હિંમત નથી કરતો, પરંતુ રક્ષણ લેવાની તૈયારી રાખું છું; હું એક ઇંચ આગળ વધવાની હિંમત નથી કરતો, પરંતુ એક ફૂટ પાછળ હટવાની તૈયારી રાખું છું. આને કહેવાય છે - હલનચલન કરવી પણ કોઈ મોરચો નહીં, ભુજા ઉઠાવવી પણ કોઈ હાથ નહીં, પકડવું પણ કોઈ દુશ્મન નહીં, ઝપટવું પણ કોઈ શસ્ત્ર નહીં. સૌથી મોટો દુર્ભાગ્ય શત્રુને હળવો માનવામાં છે; શત્રુને હળવો માનવાથી મારો ખજાનો લગભગ નષ્ટ થઈ જાય છે. તેથી જ્યારે બે સેનાઓ સામે સામે આવે, તો શોકાંતિત અથવા દુ:ખી પક્ષ જીતે છે.
ઊંડો વિચાર
આ પ્રકરણ શું વિશે છે?
આ અધ્યાય યુદ્ધની ઊંડી વ્યૂહરચના શીખવે છે. સત્ય યોદ્ધાને આક્રમણ નહીં, રક્ષણ વધું પ્રિય હોય છે. એક ઇંચ આગળ વધવાને બદલે એક ફૂટ પાછળ હટવું - આ વિપરીત લાગે છે, પરંતુ આ જ સત્ય શક્તિ છે. શત્રુને ઓછો આંકવો - આ સૌથી મોટો ભૂલ છે. જે દુ:ખી છે, તે જીતે છે.
આ મારા જીવન સાથે કેવી રીતે સંબંધિત છે?
મારા જીવનમાં, ઘણીવાર હું ઝગડામાં આક્રમક બની જાઉં છું - જલ્દી જવા માંગું છું, પ્રદર્શન કરવા માંગું છું. પરંતુ આ અધ્યાય મને શીખવે છે કે શાંતિ પાછળ હટવામાં છે, આક્રમણમાં નહીં. દુ:ખી હોવું - એટલે સંવેદનશીલ, ધીરજ રાખનાર - આ જ સાચી શક્તિ છે.
આજે મારે શું કરવું જોઈએ?
આજે હું કોઈ પણ સંઘર્ષમાં પ્રતિક્રિયા આપવાને બદલે પાછળ હટવાનો પ્રયાસ કરીશ. જો કોઈ મને વિરોધ કરે, તો હું શાંત રહીશ અને જવાબ નહીં આપું - માત્ર સંતોષ અનુભવીશ.
A master of the art of war has said, 'I do not dare to be the host (to commence the war); I prefer to be the guest (to act on the defensive). I do not dare to advance an inch; I prefer to retire a foot.' There is no calamity greater than lightly engaging in war.
AI Modern
યુદ્ધની કળા કહે છે: હું આક્રમણ કરવાની હિંમત નથી કરતો, પરંતુ રક્ષણ લેવાની તૈયારી રાખું છું; હું એક ઇંચ આગળ વધવાની હિંમત નથી કરતો, પરંતુ એક ફૂટ પાછળ હટવાની તૈયારી રાખું છું. આને કહેવાય છે - હલનચલન કરવી પણ કોઈ મોરચો નહીં, ભુજા ઉઠાવવી પણ કોઈ હાથ નહીં, પકડવું પણ કોઈ દુશ્મન નહીં, ઝપટવું પણ કોઈ શસ્ત્ર નહીં. સૌથી મોટો દુર્ભાગ્ય શત્રુને હળવો માનવામાં છે; શત્રુને હળવો માનવાથી મારો ખજાનો લગભગ નષ્ટ થઈ જાય છે. તેથી જ્યારે બે સેનાઓ સામે સામે આવે, તો શોકાંતિત અથવા દુ:ખી પક્ષ જીતે છે.
મારો વિચાર
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
