દાઓ શૂન્ય છે, પણ તેનો ઉપયોગ કરવાથી તે ક્યારેય ભરાતો નથી. તે એટલી ઊંડી છે કે લાગે છે કે તે બધા પદાર્થોનો મૂળ છે. તે તીક્ષ્ણતાને નુકસાન પહોંચાડે છે, વિવાદોને ઉકેલે છે, પ્રકાશને શાંત કરે છે, ધૂળ સાથે એક થાય છે. તે એટલી સૂક્ષ્મ છે કે લાગે છે કે કંઈક અસ્તિત્વ ધરાવે છે. હું જાણતો નથી કે તે કોનું સંતાન છે, પણ તે દેવતાઓથી પણ પહેલાંનું છે.
ઊંડો વિચાર
આ પ્રકરણ શું વિશે છે?
આ પ્રકરણ દાઓની ઊંડાઈ અને શૂન્યતા વિશે છે. દાઓ ખાલી છે પણ તેમાં અનંત સંભાવનાઓ છે. તે સર્વસંભાવી છે, તે સર્વનું મૂળ છે. તે આક્રમકતા તોડે છે, ગૂંચવણો ઉકેલે છે, અભિમાનને શાંત કરે છે અને સાધારણતા સાથે ભળી જાય છે. તે એટલો સૂક્ષ્મ છે કે અસ્તિત્વ ધરાવે છે પણ દેખાતો નથી.
આ મારા જીવન સાથે કેવી રીતે સંબંધિત છે?
મારા જીવનમાં, હું ઘણીવાર ભરવા માટે અથવા બતાવવા માટે જલદી કરું છું. પણ આ પ્રકરણ મને યાદ કરાવે છે કે શૂન્યતા એ ભરવા માટે જગ્યા છે. જ્યારે હું પોતાના અહંકારને ટકોરો અને મારી ભાવનાઓને શાંત કરું છું, ત્યારે દાઓની શક્તિ મારામાં વહી શકે છે. મારી અંદરની ઊંડાઈ મને ખબર નથી કે હું શું સક્ષમ છું.
આજે મારે શું કરવું જોઈએ?
આજે હું કોઈ એક ક્ષણ માટે શ્વાસ લઈને શૂન્ય થઈને બેસીશ. મારા મનમાં આવતા વિચારોને વહેવા દઈશ અને કશું જ પકડવાનો પ્રયત્ન કરવા નહીં. હું જોઈશ કે આ શૂન્યતા મારામાં શાંતિ અને સ્પષ્ટતા લાવે છે કે નહીં.
The Tao is (like) the emptiness of a vessel; and in our employment of it we must be on our guard against all fulness. How deep and unfathomable it is, as if it were the Honoured Ancestor of all things! We should blunt our sharp points, and unravel the complications of things; we should attemper our brightness, and bring ourselves into agreement with the obscurity of others. How pure and still the Tao is, as if it would ever so continue! I do not know whose son it is. It might appear to have been before God.
AI Modern
દાઓ શૂન્ય છે, પણ તેનો ઉપયોગ કરવાથી તે ક્યારેય ભરાતો નથી. તે એટલી ઊંડી છે કે લાગે છે કે તે બધા પદાર્થોનો મૂળ છે. તે તીક્ષ્ણતાને નુકસાન પહોંચાડે છે, વિવાદોને ઉકેલે છે, પ્રકાશને શાંત કરે છે, ધૂળ સાથે એક થાય છે. તે એટલી સૂક્ષ્મ છે કે લાગે છે કે કંઈક અસ્તિત્વ ધરાવે છે. હું જાણતો નથી કે તે કોનું સંતાન છે, પણ તે દેવતાઓથી પણ પહેલાંનું છે.
મારો વિચાર
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?