Chapter 23

Feir orð eru náttúrlig

希言自然。故飘风不终朝,骤雨不终日。孰为此者?天地。天地尚不能久,而况于人乎?
故从事于道者,道者同于道,德者同于德,失者同于失。同于道者,道亦乐得之;同于德者,德亦乐得之;同于失者,失亦乐得之。信不足焉,有不信焉。
Feir orð eru náttúrlig. Tí svøl vindur varir ikki eina morgun, og stórfólkandi regn varir ikki eina heilan dag. Hvør skapar hetta? Himin og jørð. Himin og jørð kunnu sjálv ikki halda fram leingi — hvussu so mikið meira menniskju? Tí tann sum arbeiðir við Tao, gongur saman við Tao; tann sum gongur saman við dygd, gongur saman við dygd; og tann sum gongur saman við tapa, gongur saman við tapa. Tann sum gongur saman við Tao, Tao ynskir eisini hann væl; tann sum gongur saman við dygd, dygd ynskir eisini hann væl; og tann sum gongur saman við tapa, tapa ynskir eisini hann væl. Trúgvin er ikki nóg góð, og tá kemur vantrúgv.

Djúp hugsing

Um hvat er henda kaflin?

Hetta viðurskiftið sigur okkum, at tað sum er natúrligt og stillit, varir longst. Tey ódnarligu og krøvandi orðini gerast bert tøkur fyri eina løtu. Himin og jørð, sum eru so øflug, kunnu ikki halda fram við ódn — hvussu so mikið meira menniskju, ið royna at tvinga fram við meira force? Tann ið fylgir Tao, verður við Tao; tann ið fylgir dygd, verður við dygd; og tann ið fylgir tapa, verður við tapa.

Hvussu tengist hann mær?

Mær duga ofta at prátal og royna at skipa fyri. Eg síggi, at tá ið eg tvinga ting fram við støðugum práti, so verður fólk miðgaddað. Men tá ið eg læt vera við at tala lítið og læt náttúruna gera sítt, so fara ting betur. Hetta minnir meg um, at eg ikki altíð noyðist at hava orðini — stundum er tað stillin, ið sigur mest.

Hvat skal eg gera í dag?

Í dag royni eg at tala minni og lýða meira. Í staðin fyri at fylla rúmið við orðum, so geva eg rúm fyri náttúruni — bæði uttanfyri og innanfyri meg. Eg lyti eftir, hvat aðrir hava at siga, áðrenn eg stinga meg fram.

Skyldugir kaflar

Mín hugsing

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →