Chapter 5
Himmel og jørð eru ikki miskunnsam
Original
天地之间，其犹橐籥乎？虚而不屈，动而愈出。
多言数穷，不如守中。
Týðing
tey viðgera allar verur sum stráverur av papíri.
Hin víði maður er heldur ikki miskunnsam,
hann viðgera fólkið sum stráverur av papíri.
Millum himnal og jørð
er tað ikki sum blástursbelgin?
Tómt er tað, men ikki tømt,
rørir tú tað, gevur tað meira.
Margar orð føra til endaligt rungt,
betri er at varða miðjuna.
Djúp hugsing
Um hvat er henda kaflin?
Himmel og jørð hava eina ópersónliga kærleika, sum heldur ikki ynkir ella syrgir. Teir viðgera allar verur javnt — sum stráverur, ið verða nýttar í seremonium og so abandoned. Hin víði maður fylgir hesi leið, viðhvørt heldur enn at mátleysa kenslur. Millum himnal og jørð er ein andsál, sum blástursbelgin — tómt innanhýsis, men når tað verður rørt, giver tað endalaust. Meira orð og framgjøgn førir til tøming, meðan atlát og miðsavnan førir til styrki.
Hvussu tengist hann mær?
Eg síggi ofta míni egnu viðurskifti sum serlig og meira týdningarmikil enn onnur. Hetta kapitul minnir meg á, at alt og øll hava sama virði í stóru ætlanini. Eg arbeiði við at viðgera øll javnt, uttan at døma ella mismuna, eins og himmal og jørð gera. Tað er befriandi at sleppa undan tørvinum at kontrollera og stýra — at finna frið í at lata verurnar vera, sum tær eru.
Hvat skal eg gera í dag?
Í dag skal eg viðgera ein persónn, sum eg vanliga ignoreri ella tekur sum givið, við somu virðing og umsón, sum eg viðgéri tey, ið eg elski. Eg skal eisini vera var/vør við, tá ið eg føli tørv at tala nógv, og heldur royna at vera í stillheit og lurtá meira.
Skyldugir kaflar
Mín hugsing
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?