Ang Banal na Tao ay Walang Sariling Hangarin

Tungkol saan ang kabanatang ito?

Ang kabanata ay nagtuturo na ang tunay na banal na tao ay walang sariling hangarin o preferensya. Hindi siya nakakiling sa mabuti o sa masama, sa tapat o sa hindi tapat. Sa halip, tinatanggap niya ang lahat ng tao nang may parehong kabutihan at pagtitiwala. Ginagawa niya ito sapagkat alam niya na ang tunay na birtud ay hindi nagtatanong kung deserve ba ng isang tao ang kabutihan o hindi — ibinibigay ito nang walang kondisyon. Sa ganitong paraan, nababawasan niya ang kanyang sariling ego at ngipunan, at nagiging tulay siya ng kapayapaan sa pagitan ng mga tao.

Paano ito nauugnay sa akin?

Sa aking buhay, madalas akong manghingi ng kondisyon bago ako maging mabuti sa ibang tao. 'Kung magaling ka sa akin, gagawin kitang mabuti.' 'Kung tapat ka sa akin, magiging tapat ako sa iyo.' Ngunit ang aral na ito ay nagpapaalala sa akin na mas makakabuti ako kung ibibigay ko ang aking kabutihan nang walang hinihintay na kapalit. Madalas din akong maging may kinikilingan — ibigay ang aking attention sa mga taong gusto ko, at balewalain ang mga hindi ko gusto. Pero ito ay nagtuturo sa akin na ang tunay na pagmamahal at kabutihan ay hindi dapat may pinipili.

Ano ang dapat kong gawin ngayon?

Sa araw na ito, maghanap ng isang tao na kung saan ay nahihirapan kang magpakita ng kabutihan — maaaring isang taong nakakainis, isang kaibigang may kagagahan, o isang kapamilya na lagi mong kinukumbinsi. Magtakda ng intensyon na tratuhin siya nang may parehong pag-unawa at kabaitan na ibinibigay mo sa iyong mga mahal sa buhay. Simulan ito ng isang maliit na kilos — isang matamis na salita, isang maginoo na ngiti, o isang tahimik na gawa ng kabutihan nang hindi naghihintay ng anumang kapalit.