Maging Mahinahon sa Gitna ng Pagbabago

Tungkol saan ang kabanatang ito?

Sinasabi ng kabanatang ito na ang lahat ng bagay sa sansinukob ay gumagalaw at umuusbong, ngunit sa huli ay bumabalik sa kanilang pinagmulan. Ang pagbabalik sa pinagmulan ay isang anyo ng kahinahunan—ito ang paraan ng kalikasan at ng tadhana. Sinasabi rin ng kabanata na ang pag-alam sa kawalang-hangganan (sa di-nagbabagong prinsipyo ng uniberso) ay nagbibigay ng karunungan, habang ang hindi pag-alam dito ay nagdudulot ng kapahamakan. Ang isa na nakakaalam ng kawalang-hangganan ay nagiging maunawain, makatarungan, at kaakibat ng kalangitan at ng daan mismo, at sa gayon aalagaan ng kanyang buong buhay.

Paano ito nauugnay sa akin?

Sa aking buhay, madalas akong kinakabahan sa gitna ng magulong mundo. Naiisip ko na ang mga bagay ay laging umiikot—ang mga kagalakan at kalungkutan, ang mga tagumpay at kabiguan, ang mga bagong simula at katapusan. Ang kabanatang ito ay nagbibigay sa akin ng ganang umpisip na ang lahat ng bagay ay may panahon, at ang bawat isa ay babalik sa kanyang pinagmulan. Hindi ko kailangang hawakan nang mahigpit ang bawat sandali; sa halip, pwede akong mamahinga sa gitna ng pagbabago, na alam na mayroon lang isang malalim na daloy na lahat ay sumasapi.

Ano ang dapat kong gawin ngayon?

Sa araw na ito, maglaan ng kahit limang minuto sa tahimik na pag-upo. Isara ang mata, lumanghap ng malalim, at obserbahan ang iyong mga palaisip at damdamin na dumadating at nawawala—gaya ng mga baging na umuunlad at bumabalik sa kanilang lupa. huwag mong pigilan ang mga ito; obserbahan mo lamang sila. Maramdaman ang kahinahunan sa loob mo habang ginagawa mo ito, at paalalahanan ang iyong sarili na ikaw ay bahagi ng isang malaking daloy ng buhay na patuloy na gumagalaw at nagbabalik.