Chapter 22

Ang Pagbigay ay Nagbubunga ng Kabuuan

曲则全,枉则直,洼则盈,敝则新,少则得,多则惑。
是以圣人抱一为天下式。不自见故明,不自是故彰,不自伐故有功,不自矜故长。
夫唯不争,故天下莫能与之争。古之所谓曲则全者,岂虚言哉!诚全而归之。
Ang yumuko ay yumuyuko patungo sa kaganapan, ang pumiling lumiko ay natatanto ang tuwid, ang mababa ang uri ay napupuno, anggapang damit ay muling bago, ang konti ay nakakamit, ang marami ay nagbubunga ng kalituhan.

Kaya't ang mga banal na tao ay humawak sa isa bilang hugis ng mundo. Hindi nagpapakita ng sarili upang maging maliwanag, hindi nagsasabi na wasto upang maging hayag, hindi naghahangad ng pagkilala upang magkaroon ng mga tagumpay, hindi nagtatangi ng pansin upang maging patnubay.

Dahil sa hindi pakikibaka, walang sinuman sa mundo ang makakapagtuwiran sa kanya. Ang sinaunang kasabihan ng 'yumuko ay yumuyuko patungo sa kaganapan' — hindi ba iyan isang totoong pahayag? Tunay na kumpleto ang lahat at ibinalik sa kanya.

Malalim na Repleksyon

Tungkol saan ang kabanatang ito?

Ang kabanatang ito ay nagtuturo ng mahahalagang aral tungkol sa kabuluhan ng pagbibigay-daán at kababaan. Ipinapaalala nito na ang mga bagay ay may kakayahan na magbago at bumaling sa kanilang kabaligtaran — ang yumuko ay yumuyuko patungo sa kaganapan, ang kawalan ay nagbubunga ng kabuuan. Ang mga banal na tao (mga taong may karunungang panloob) ay gumagawang maypagkakaisa at kabuoan, hindi nagpapakita ng kanilang sarili, hindi nagsasabing wasto lamang sila, hindi nanghihingi ng pagkilala, at hindi nagtatangi ng pansin. Dahil sa kanilang hindi pakikibaka, walang sinuman sa mundo ang makakapagtuwiran sa kanila.

Paano ito nauugnay sa akin?

Sa aking buhay, madalas akong nakikiramay sa kahulugan ng kabanatang ito. Sa aking mga karanasan, natutunan ko na ang pagtitiyaga at pagbibigay ng espasyo ay madalas na nagbubunga ng mas malalaking biyaya kaysa sa tuwing sinusubukan kong kontrolin ang bawat sitwasyon. Kapag ako ay nagpapakumbaba at hindi pilit na kinukuha ang papuri o pagkilala, mayroong isang uri ng kapayapaan na aking nararamdaman. Ang aral na ang konti ay nakakamit samantalang ang marami ay nagbubunga ng pagkalito ay tumatak sa aking kaisipan tuwing ako ay nadadaya sa kasakiman. Sa aking mga ugnayan sa kapwa, lalo na sa aking pamilya at mga kaibigan, ang hindi pakikipaglaban ay hindi nangangahulugan ng kahinaan — kundi ito ay isang lakas na nagbibigay-daan sa ibang tao na lumago.

Ano ang dapat kong gawin ngayon?

Sa araw na ito, susubukan kong is实践 ang aral ng pagbibigay-daán. Kapag mayroon akong hindi pagkakaunawaan sa aking kapwa o kapag ako ay nadadaya sa hangarin na manalo o magpakitang上部, pipiliin ko na lamang na yumuko nang maykababaan. Magtatakda ako ng isang tiyak na oras upang isaalang-alang ang aking mga kilos: hihinto ako bago magsalita kung ang aking hangarin ay upang magpakitang wasto lamang, at pipiliin ko ang pag搭配 sa halip na pagtutol. Magtatakda rin ako ng isang simpleng layunin — isang mabuting kilos na maaari kong gawin para sa iba nang hindi umaasa ng anumang kapalit o pagkilala.

Mga Kaugnay na Kabanata

Aking Repleksyon

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →