تنهایی در میان جمع

رهاش کن دانش را، تا بی‌اندوه باشی.
چه تفاوت است میان «بله» و «نه»؟
چه فرق است میان نیک و بد؟
آنچه مردم از آن می‌ترسند، ناچار باید از آن ترسید.
چه گسترده است این راه، و پایانش پیدا نیست!
مردم همه شادانند، چنان که گویی در جشنی بزرگند، یا در بهار بر بلندی ایستاده‌اند.
من تنها، آرام و بی‌نشانم، چون نوزادی که هنوز نخندیده.
خسته و سرگردانم، گویی جایی برای بازگشت ندارم.
مردم همه چیز دارند، اما من تنها، چون تهی‌دستی ام.
من دلِ نادانی دارم، آشفته و گیج!
مردم روشنند، من تنها در تاریکی ام.
مردم دقیقند، من تنها در ابهامم.
آرامم چون دریایی بی‌کران، رها چون بادی بی‌پایان.
مردم همه مقصدی دارند، اما من تنها، سرسخت و بی‌ارزشم.
من تنها از دیگران جدايم، و در پروردن مادر (تائو) گرانقدرم.