Yr Hen Feistriaid a Fedrent y Ffordd

Ynghylch beth mae'r bennod hon?

Mae'r bennod hon yn disgrifio'r meistriaid hynaf a ddeallai'r Ffordd—eu bod yn ddisymud, yn gyfriniol, ac yn ddwfn iawn. Maent yn amserog fel croesi afon yn y gaeaf, gochelgar fel rhai'n ofni cymdogion, parchus fel gwestai, ymlacol fel rhew yn dadmer, syml fel pren heb ei ysgythru, ac agored fel cymoedd. Maent yn gallu gwneud y dŵr llychlyd yn eglur trwy ddistawrwydd, ac yn gallu aros mewn tangyfaddawd nes i fywyd ymddadlifo'n araf. Nid yw'r rhai sy'n dal at y Ffordd yn dymuno bod yn llawn—ac am hynny gallant gael eu hadnewyddu'n barhaus.

Sut mae'n berthnasol i mi?

Yn fy mywyd, rwy'n aml yn teimlo'r angen i wybod popeth ac i reoli popeth. Mae'r bennod hon yn fy atgoffa bod gwir ddoethineb yn dod o ddirgelwch ac yn amserogrwydd. Nid oes rhaid i mi wneud popeth yn syth—gallaf aros, gallaf fod yn amserog, gallaf dderbyn fy hanfod llychlyd fel rhan o'r Ffordd. Mae'n galonogol canfod bod diffyg arddangosiad a symledd yn rhinwedd, ac nid yn ddiffyg o gwbl.

Beth ddylwn i ei wneud heddiw?

Heddiw, gofynnwch i chi'ch hun: sut y gallaf aros yn dawel mewn sefyllfa sy'n gyfnewidiadol? Ymarferwch ddistawrwydd am ychydig funudau bob awr—gwnewch eich bywyd yn arafach, yn fywydoiach, ac felly'n fwy agored i dderbyn yr hyn a ddaw.