पूर्वं एकं प्राप्तवन्तः

पूर्वकाले ये एकं प्राप्तवन्तः - आकाशः एकं प्राप्य स्वच्छः अभवत्, पृथ्वी एकं प्राप्य स्थिरः अभवत्, देवता एकं प्राप्य सूक्ष्मा अभवन्, उपत्यका एकं प्राप्य पूर्णा अभवत्, सर्वं जगत् एकं प्राप्य जीवति, राजानः एकं प्राप्य विश्वस्य स्थिरतां प्राप्नुवन्ति। तदर्थं - आकाशः यदि स्वच्छः न स्यात्, तर्हि विदीर्णः स्यात्। पृथ्वी यदि स्थिरः न स्यात्, तर्हि भग्नः स्यात्। देवता यदि सूक्ष्मा न स्यात्, तर्हि क्षीणा स्यात्। उपत्यका यदि पूर्णा न स्यात्, तर्हि शुष्का स्यात्। सर्वं जगत् यदि जीवं न स्यात्, तर्हि नष्टं स्यात्। राजानः यदि उच्चा न स्युः, तर्हि पतिता स्युः। अतः महत्वं निम्नतायाम् आधारितम्, उन्नतिः अधःतः उत्पद्यते। अतः राजानः स्वयं 'अकेलः', 'निर्जनः', 'अफलः' इत्याचक्षते। एतत् निम्नतायाम् आधारितं न स्यात्? ननु? अतः अनेकाभिः स्तुतिभिः स्तुतिः न भवति। मणिवत् चमकितुं न इच्छेत, अपितु पाषाणवत् स्थिरः भवेत्।