प्राचीनास्तत्त्वज्ञाश्च

प्राचीनकाले ये तत्त्वज्ञास्तिष्ठन्ति स्म, ते अत्यन्तसूक्ष्मा रहस्यबहिर्गताश्च अभवन्, गभीराश्च ज्ञातुं न शक्यन्ते। यतः ते ज्ञातुं न शक्यन्ते, अतः तान् वर्णयितुं वयं प्रयत्महे - विलम्बितास्ते यथा हिमे कृते नदीं तरन्ति, संशयिताश्च यथा चतुर्दिशं जनानां बिभ्यति, गम्भीरास्ते यथा अतिथिः, विमुक्ताश्च यथा हिमं द्रवत्। मधुरास्ते यथा अकृत्रिमः काष्ठः, विशालास्ते यथा उपत्यका, मलिनास्ते यथा मलिनं जलम्। को विरक्तिं परितः स्थितिं कृत्वा शनैः शनैः निर्मलो भवितुं शक्नोति? को शान्तिं बिभ्रत् दीर्घकालं चेष्टित्वा शनैः शनैः जीवनं प्राप्नोति? एतन्मार्गं बिभ्रतः न कदापि पूर्णतां इच्छन्ति। यतः ते पूर्णतां न इच्छन्ति, अतः जीर्णानां वस्तूनां स्थाने नवानि उत्पद्यन्ते।