دانستنِ ندانستن برتر است

این فصل درباره چه چیزی است؟

این فصل درباره ارزش فروتنی در دانش است. وقتی کسی می‌داند که نمی‌داند، این نشانه خردمندی و برتری است. اما کسی که ادعا می‌کند همه چیز را می‌داند در حالی که در واقع نمی‌داند، دچار توهم و خودفریبی است که بیماری روحی محسوب می‌شود. تنها کسی که بیماری‌ها و آفت‌های روحی خود را بشناسد و آنها را به عنوان بیماری بداند، می‌تواند از آنها رهایی یابد. شخص فرزانه از این آفت‌ها رنج نمی‌برد زیرا آنها را می‌شناسد و با آگاهی از آنها دوری می‌جوید.

چه ارتباطی با من دارد؟

این فصل مرا به فروتنی دعوت می‌کند. من باید بپذیرم که نمی‌دانم و این پذیرش نشانه قدرت است نه ضعف. همچنین باید بیماری‌ها و کاستی‌های روحی خود را بشناسم تا بتوانم آنها را درمان کنم.

امروز چه کاری انجام دهم؟

امروز یک چیز جدید یاد می‌گیرم که قبلاً نمی‌دانستم و این نادانی را با شادی و شکرگزاری می‌پذیرم. همچنین سعی می‌کنم نقاط ضعف و آفت‌های خود را بشناسم و آنها را درمان کنم.