O Dao O l'É Sémpre Sença Nome

D'che parlla quésto capitölo?

Sto capitolo o parlla do Dao ch'o l'é sémpre sensa nomme. A sö simpliscitæ, ben che piccina, a no peu esse dominâ da nisciün. Se e prinçi e re i guardeßen sto Dao, tütte e creature e ghe obedïian da peje. O çê e a tæra i se unìsci pe mandâ giö a dolçe röggia, ch'a l'é distribuia sensa comànde. Quande e cose son nasciüe con-e nominassion, o l'é importanto conosce i limiti. O Dao o l'é comme e valade ch'ö sciönn into mæ - e cose e se governo naturalmente.

Còs'o g'ha a fâ con me?

Sto pensî o me animeixxea a acceptâ o mistero de quele cose ch'ö no se peu nominâ ëde définî. A simpliscitæ do Dao, a sö naturæ modestia, önan a troeuva risonansa in sciö me. O me renddo cöntio che a sö vræmia a l'é int a non-attaccamento, int a capacito de lasciâ che e cose e vaian comme han d'ëvî, sensa ëprogiö de controllâ tütto.

Cöse gh'ò da fâ uncö?

Oggi, ögno d'ëvità o desiderio de controllâ tütto e tutti. Se me presento 'na situassion che no peu dominâ, a ossërvo sensa intervenî. Lascio che e cose e se sviluppin in so mæximo tempo.