पुर्विल्ले साधू हांवो महान आसले. तांची वागणूक हांवो अति सूक्ष्म, अति गूढ आनी अति गंभीर. ते इतले गहन आसले कि कांयच समज पडना. हांवो त्याखातीर तांका वागणुकीन वर्णयतात - ते संकोचान वागताले इतलें नीच घालताले, ते सावध आसताले जाल्यार परबाश्यांक घाबरताले, ते आपुलेपणान वागताले जाल्यार पाहुण्यारसारके, ते सोड सोड आसताले जाल्यार बर्फ वितावंक लागल्यार, ते मोटो आसताले जाल्यार काष्ठासारको, ते खुल्ले आसताले जाल्यार दऱ्यासारके, ते गोंधळल्ले आसताले जाल्यार घट दुधासारको. कोण बिखरल्ल्या पयलीं शांत जाल्यार हांवो मागुता साफ जाय? कोण शांतपणान रावन सदाकाल वाडता? जो हें मार्ग धरता तो भरुन नात. हांवो भरन नाफल्यार हांवो नवीन राखता.
गहन चिंतन
हो अध्याय कसल्याविशयांत आसा?
हें अध्याय सांगता कि पुर्विल्ले साधू हांवो कोणाचेय निशेध नाशे आसले. ते संकोचान, सावध, आपुलेपणान आनी शांतपणान वागताले. ते दऱ्यासारके खुल्ले आनी काष्ठासारके मोटे आसले. ते भरुन नाशे आनी हांवो नवीन राखतात.
हें माका कितें संबंधित आसा?
मी पळयता कि साधू हांवो म्हज्या आसाप सारके आसले. ते संकोचान वागताले, सावध आसताले, आनी शांत आसताले. म्हजें जीवन हांवो तांचे सारके आसत जाय - शांत, सावध, आनी नवीन. हांवो मार्गाचेर रावत आसा आनी हांवो ताच्या सोंपट आसा.
The skilful masters (of the Tao) in old times, with a subtle and exquisite penetration, comprehended its mysteries, and were deep (also) so as to elude men's knowledge. Shrinking looked they like those who wade through a stream in winter; irresolute like those who are afraid of all around them; grave like a guest (in awe of his host); evanescent like ice that is melting away; unpretentious like wood that has not been fashioned into anything; vacant like a valley, and dull like muddy water.
AI Modern
पुर्विल्ले साधू हांवो महान आसले. तांची वागणूक हांवो अति सूक्ष्म, अति गूढ आनी अति गंभीर. ते इतले गहन आसले कि कांयच समज पडना. हांवो त्याखातीर तांका वागणुकीन वर्णयतात - ते संकोचान वागताले इतलें नीच घालताले, ते सावध आसताले जाल्यार परबाश्यांक घाबरताले, ते आपुलेपणान वागताले जाल्यार पाहुण्यारसारके, ते सोड सोड आसताले जाल्यार बर्फ वितावंक लागल्यार, ते मोटो आसताले जाल्यार काष्ठासारको, ते खुल्ले आसताले जाल्यार दऱ्यासारके, ते गोंधळल्ले आसताले जाल्यार घट दुधासारको. कोण बिखरल्ल्या पयलीं शांत जाल्यार हांवो मागुता साफ जाय? कोण शांतपणान रावन सदाकाल वाडता? जो हें मार्ग धरता तो भरुन नात. हांवो भरन नाफल्यार हांवो नवीन राखता.
माझें चिंतन
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
