Chapter 47

Ang Hindi Kailangang Lumabas

不出户,知天下;不窥牖,见天道。其出弥远,其知弥少。
是以圣人不行而知,不见而名,不为而成。
Hindi kailangang lumabas ng bahay upang mabatid ang lahat sa ilalim ng kalangitan; hindi kailangang sumilip sa bintana upang makita ang daan ng langit. Kung mas malayo ang nilakad ng isang tao, mas kaunti ang kanyang nalalaman. Kaya naman ang mga banal ay may kaalaman kahit hindi naglalakbay, nagbibigay ng pangalan kahit hindi nakakakita, at nakakamit ang tagumpay kahit hindi gumagawa.

Malalim na Repleksyon

Tungkol saan ang kabanatang ito?

Sinasabi ng kabanatang ito na ang tunay na karunungan ay hindi nakukuha sa pamamagitan ng labis na paglalakbay o paghahanap sa labas. Ang mga mata at mga paa ay may hangganan, ngunit ang puso at isipan, kapag ginamit nang wasto, ay maaaring umabot sa lahat ng dako nang hindi gumagalaw. Ang uniberso ay may mga pattern at katotohanan na maaaring makita mula sa loob, sa pamamagitan ng pagmumuni-muni at ng tahimik na pagmamasid sa sarili.

Paano ito nauugnay sa akin?

Madalas akong naghahanap ng sagot sa mga layo at bisibilidad. Umaasa ako na makakakita ng bagong lugar, makakakita ng bagong tao, o makakakita ng bagong karanasan para lamang makahanap ng kahulugan. Ngunit ang mga aral na ito ay pumapaloob sa aking kaluluwa; ang tunay na pagbabago ay nangyayari sa loob. Natutunan ko na ang mga sagot sa aking mga katanungan ay madalas na nasa tahimik na sandali ng pagmumuni-muni, hindi sa abalang paglalakbay.

Ano ang dapat kong gawin ngayon?

Ngayong araw, magsagawa ng isang gabing tahimik. Huwag lumabas ng bahay. Sa halip, manatili sa isang tahimik na lugar at OBSERVEHIN ang iyong sarili at ang iyong mga kaisipan. Hikayatin ang iyong puso na kumaling sa lahat ng mga pangangailangan at kagustuhan. Markahan ang oras ng iyong pagmumuni-muni at simulan ito sa loob ng sampung minuto.

Mga Kaugnay na Kabanata

Aking Repleksyon

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →