سکھی چھڈو تاں پریشانی نہیں رہندی۔ منونے تے کرنے وچ کیہ فرق اے؟ اچھائی تے بُرائی وچ کیہ فرق اے؟ لوکاں دا ڈرنا ضروری اے، ایس لئی ڈرنا ضروری اے۔ ایہ بہت پرانی گل اے جیدا انت نہیں! سارے لوک خوش ہن جیویں وڈے تہوار دی دعوت کھا رہے ہون یا بہار وچ تختی تے چڑھدے ہون۔ میں اکو آپ بے خبر رہندااں جیویں کوئی بالو بچہ جیہڑا ہن تک ہس نہیں سکیا۔ تھکیا ہویا جیویں کوئی بے گھر۔ سارے لوکاں کول وافر اے، میں اکو کٹھا محسوس کردااں۔ میں اک بیلے دے دل والا ہاں! بے ہوش! سادے لوک چمکدے نیں، میں اکو اندھیرے وچ۔ سادے لوک ٹکے نیں، میں اکو خاموش۔ چپے چپے سمندر ورگا، تیز جیویں ہوائی جیہڑی کدے نہیں رکدی۔ سارے لوکاں کول کوئی نہ کوئی کم اے، میں اکو سادہ تے گنےارا ہاں۔ میں ساریاں توں اکو ہاں، ایس لئی ماں دی قیمت کردااں۔
गहरी सोच
ऐ चैप्टर बारे में क्या ऐ?
ایہ باب کہندا اے کہ سکھیاں چھڈ کے پریشانی نہیں رہندی۔ منونے تے کرنے وچ تے اچھائی تے بُرائی وچ بہت فرق نہیں اے۔ لوک جو کجھ توں ڈردے نیں، اسنوں وی ڈرنا ضروری اے۔ سارے لوک خوش ہن مگر میں اکو آپ بے خبر رہندااں جیویں کوئی بالو بچہ۔ سارے لوکاں کول وافر اے، میں کٹھا محسوس کردااں۔ میں بیلے دے دل والا ہاں!
एह मेरे कन्ने किवें संबंधित ऐ?
ایہ باب مینوں سکھاؤندا اے کہ ساریاں دے ساتھ نہیں وی جانا جاسکدا۔ کدے کدے اکو آپ بے ہوش رہنا تے گنےارے رہنا اچھا اے۔ میں وی اپنی زندگی وچ ایس طریقے نال رہن دی کوشش کر سکدااں جیہڑا کہ میرے آپ نوں سکون دے۔
What should I do today?
آج میں کوئی اک وقت ایس لئی رکھاں گا کہ کوئی شوقی نہیں کراں گا۔ بس اکو آپ بیٹھ کے سانس لیاں گا تے ایہ سکھاں گا کہ ساریاں دے ساتھ وی نہیں جانا ضروری۔
When we renounce learning we have no troubles. The multitude of men look satisfied and pleased; as if enjoying a full banquet, as if mounted on a tower in spring. I alone seem listless and still, my desires having as yet given no indication of their presence. I am like an infant which has not yet smiled. I alone am different from other men, but I value the nursing-mother (the Tao).
AI Modern
سکھی چھڈو تاں پریشانی نہیں رہندی۔ منونے تے کرنے وچ کیہ فرق اے؟ اچھائی تے بُرائی وچ کیہ فرق اے؟ لوکاں دا ڈرنا ضروری اے، ایس لئی ڈرنا ضروری اے۔ ایہ بہت پرانی گل اے جیدا انت نہیں! سارے لوک خوش ہن جیویں وڈے تہوار دی دعوت کھا رہے ہون یا بہار وچ تختی تے چڑھدے ہون۔ میں اکو آپ بے خبر رہندااں جیویں کوئی بالو بچہ جیہڑا ہن تک ہس نہیں سکیا۔ تھکیا ہویا جیویں کوئی بے گھر۔ سارے لوکاں کول وافر اے، میں اکو کٹھا محسوس کردااں۔ میں اک بیلے دے دل والا ہاں! بے ہوش! سادے لوک چمکدے نیں، میں اکو اندھیرے وچ۔ سادے لوک ٹکے نیں، میں اکو خاموش۔ چپے چپے سمندر ورگا، تیز جیویں ہوائی جیہڑی کدے نہیں رکدی۔ سارے لوکاں کول کوئی نہ کوئی کم اے، میں اکو سادہ تے گنےارا ہاں۔ میں ساریاں توں اکو ہاں، ایس لئی ماں دی قیمت کردااں۔
मेरी सोच
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
