প্ৰকৃতিয়ে পক্ষপাত কৰে নাে৷

এই অধ্যায়টো কি বিষয়ে?

প্রকৃতি আৰু ঋষি দুয়োৱে সকলো বস্তু আৰু মানুহক সমানে ব্যৱহাৰ কৰে। কোনো পক্ষপাত নাই। আকাশ-মাটিৰ মাজত এটা ধূণা আছে যিয়ে শূন্য হৈয়ো কাম কৰে আৰু লৰালে বেছি ফল দেয়। বেছি কথা বোলাটো অপ্রয়োজনীয়, মাজত থকাই ভাল।

ই মোৰ সৈতে কেনেকৈ সম্পৰ্কিত?

মই সাধাৰণতে মানুহক বিচাৰ কৰোঁ, ভাল-বেয়াৰ মানদণ্ড লওঁ। কিন্তু প্রকৃতিৰ দৰে নিজৰ বিচাৰ আৰু আশা-আকাংক্ষা এৰাই চলিলে শান্তি পোৱা যায়। মোৰ কথাবোৰো কমাই যদি মৌনতাৰ শক্তি অনুভৱ কৰিব পাৰোঁ।

আজি মই কি কৰা উচিত?

আজি মই এজন মানুহক বিচাৰ নকৰাকৈ এটা দিন কটাম। যিয়ে কি কৰিব, মোৰ কথা শুনিব নে নুশুনিব, তাক লৈ চিন্তা নকৰি মোৰ মনটো মাজত ৰাখিম। লাগিলে চুপ থাকিম, বেছি কথা নবোলাওঁ।