পবিত্র মানুহৰ কোনো স্থিৰ মন নাই

এই অধ্যায়টো কি বিষয়ে?

এই অধ্যায়টিয়ে কোৱা মতে, পবিত্র মানুহে নিজৰ কোনো স্থিৰ বা পক্ষপাতী মন ন�াথে। তেওঁ সকলো মানুহৰে মনক নিজৰ মন হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। শুভ বা অশুভ, বিশ্বাসী বা অবিশ্বাসী সকলোৰে প্ৰতি সমান আস্তৰিকতা আৰু দয়াৰে চকু দিয়ে। এয়া সৰ্বগ্ৰহণশীলতা আৰু সৰ্বজনীন প্ৰেমৰ শিক্ষা।

ই মোৰ সৈতে কেনেকৈ সম্পৰ্কিত?

মোৰ জীৱনত এই শিক্ষাই মোক শিকায় যে মই মানুহৰ পৰা বিচাৰ কৰা বন্ধ কৰিব পাৰো আৰু প্ৰতিজনকে তেওঁৰ স্বভাৱ অনুসৰি গ্ৰহণ কৰিব পাৰো। কাৰোবাক আগেয়ে বিচাৰ নকৰাকৈ মই সকলোৰে প্ৰতি সহানুভূতিৰে চাব পাৰো।

আজি মই কি কৰা উচিত?

আজি মই কাৰোবাক বিচাৰ কৰাৰ পৰা বিৰত থাকিম আৰু পৰিচিত বা অপৰিচিত সকলোৰে প্ৰতি এক অকপট আস্তৰিকতাৰে চাম।