Heaven is long-enduring and earth continues long. The reason why heaven and earth are able to endure and continue thus long is that they do not live of, or for, themselves. Therefore the sage puts his own person last, and yet it is found in the foremost place; he treats his person as if it were foreign to him, and yet that person is preserved. Is it not because he has no personal and private ends, that therefore such ends are realised?
AI Modern
Осмон ва замин то абад вуҷуд доранд. Онон метавонанд то абад бузург бошанд, зеро барои худ ҳаётро намехоҳанд, аз ин рӯ, ҷовидон ҳаётро нигоҳ медоранд. Риёзикор бо ҷойгир кардани худ дар ҷое ки одамон ӯро намебинанд, пештар аз ҳама маълум мешавад. Бо берун кардани худ аз фикр, ҷони ӯ нигоҳ дошта мешавад. Оё ин ба он сабаб нест, ки ӯ хешонро фаромӯш мекунад? Аз ин рӯ, ӯ метавонад корҳои худро ба анҷом расонад.
Мулоҳизаи ман
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
