وجود کان موت طرف. جيئن ماڻهو پيدائش وٺي ٿو، موت به ان ۾ پيدائش وٺي ٿو. زندگيءَ جا رستا ڏهاڪن ۾ ٽي هوندا آهن، موت جا رستا به ڏهاڪن ۾ ٽي هوندا آهن، ۽ ماڻهن جون زندگيون موت جي حالت ۾ به ڏهاڪن ۾ ٽي هوندا آهن. اهو ڇو؟ ڇو ته اهي پنهنجي وجود جو بہ گهرا وٺن ٿا. اهو ئي ٻڌو ويو آهي ته جيڪو ماڻهو زندگيءَ کي سٺيءَ طرح وٺي ٿو، زمين تي وڃڻ وقت ن犀 ۽ وچڙ کان بچي ويندو آهي، ۽ لڙائيءَ ۾ هٿيارن کان پري رهي ويندو آهي. ن犀 ان جي سيني ۾ پنهون نه ماردو، وچڙ پنهنجا پنج نه هڻندو، ۽ لڙائيءَ جا هٿيار انهيءَ کي ڪو به زخم نه لڳائيندا. اهو ڇو؟ ڇو ته انهيءَ وٽ ڪو موت جو مقام نه آهي.
گهري سوچ
هي باب ڇا بابت آهي؟
هيءَ باب چوي ٿو ته زندگيءَ ۾ ڏهاڪن ۾ ٽي رستا آهن - هڪ زندگيءَ طرف، هڪ موت طرف، ۽ هڪ اڙي-وڙي زندگيءَ ۾ موت طرف. جيڪو ماڻهو زندگيءَ کي صحيح طرح وٺي ٿو، تنهن کي ن犀، وچڙ، ۽ لڙائيءَ جا هٿيار ڪو به نقصان نه پهچائيندا. اهو ان ڪري جو انهيءَ وٽ ڪو موت جو مقام نه آهي.
هي مون سان ڪيئن لاڳاپيل آهي؟
مون کي مرڻ جو خوف تمام گهڻو آهي. پر هيءَ باب مون کي ياد ڏيارين ٿو ته موت جو خوف ئي زندگيءَ کي ڏکيو بڻائي ٿو. جيڪو ماڻهو پنهنجي وجود کي گهڻو پيئندو آهي، تنهن وٽ موت جو خوف به گهڻو هوندو آهي. زندگيءَ کي گهٽ وٺڻ ۽ موت کي فطرت جو هڪ حصو سمجهڻ تمام گهرو آهي.
اڄ مون کي ڇا ڪرڻ گهرجي؟
اڄ پنهنجي زندگيءَ کي گهٽ قيمت تي وٺڻ جي ڪوشش ڪرعان. کاڌو، آرام، ۽ لذتن کي معقول حد تائين رکڻ جي ڪوشش ڪرعان. مرڻ جو خوف ڇڏي زندگيءَ کي آزادانہ خوشيءَ سان ڀوليوم.
Men come forth and live; they enter (again) and die. Of every ten three are ministers of life (to themselves); and three are ministers of death. But I have heard that he who is skilful in managing the life entrusted to him for a time travels on the land without having to shun rhinoceros or tiger, and enters a host without having to avoid buff coat or sharp weapon. Because there is in him no place of death.
AI Modern
وجود کان موت طرف. جيئن ماڻهو پيدائش وٺي ٿو، موت به ان ۾ پيدائش وٺي ٿو. زندگيءَ جا رستا ڏهاڪن ۾ ٽي هوندا آهن، موت جا رستا به ڏهاڪن ۾ ٽي هوندا آهن، ۽ ماڻهن جون زندگيون موت جي حالت ۾ به ڏهاڪن ۾ ٽي هوندا آهن. اهو ڇو؟ ڇو ته اهي پنهنجي وجود جو بہ گهرا وٺن ٿا. اهو ئي ٻڌو ويو آهي ته جيڪو ماڻهو زندگيءَ کي سٺيءَ طرح وٺي ٿو، زمين تي وڃڻ وقت ن犀 ۽ وچڙ کان بچي ويندو آهي، ۽ لڙائيءَ ۾ هٿيارن کان پري رهي ويندو آهي. ن犀 ان جي سيني ۾ پنهون نه ماردو، وچڙ پنهنجا پنج نه هڻندو، ۽ لڙائيءَ جا هٿيار انهيءَ کي ڪو به زخم نه لڳائيندا. اهو ڇو؟ ڇو ته انهيءَ وٽ ڪو موت جو مقام نه آهي.
منهنجي سوچ
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
