युद्धकलेत एक म्हण आहे: मी आक्रमक न होता बचावात्मक राहीन, एक इंच पुढे जाण्यापेक्षा एक फूट मागे जाईन. यालाच म्हणतात रांग नसताना चालणे, हात नसताना ढकलणे, शत्रू नसताना लढणे, आणि शस्त्र नसताना धारण करणे. शत्रूला कमी लेखण्यापेक्षा मोठे दुर्भाग्य नाही; शत्रूला कमी लेखल्याने माझी मौल्यवान रत्ने गमावली जातात. म्हणून, जेव्हा दोन सैन्ये समान शक्तीने भिडतात, तेव्हा शोक करणारा विजयी होतो.
सखोल चिंतन
हा अध्याय कशाबद्दल आहे?
हे प्रकरण युद्धातील बचावात्मक आणि नम्र भूमिकेचे महत्त्व सांगते. शत्रूला कमी लेखणे ही सर्वात मोठी चूक आहे, आणि शोक करणारा (करुणाशील) विजयी होतो.
याचा माझ्याशी काय संबंध?
मी अनेकदा आव्हानांना तोंड देताना आक्रमक होतो किंवा शत्रूला कमी लेखतो. हे प्रकरण मला शिकवते की नम्रता आणि करुणा युद्धातही विजय देऊ शकतात.
आज मी काय करावे?
आज, मी एका आव्हानाला तोंड देताना आक्रमक न होता, शांतपणे मागे हटून विचार करेन.
A master of the art of war has said, 'I do not dare to be the host (to commence the war); I prefer to be the guest (to act on the defensive). I do not dare to advance an inch; I prefer to retire a foot.' There is no calamity greater than lightly engaging in war.
AI Modern
युद्धकलेत एक म्हण आहे: मी आक्रमक न होता बचावात्मक राहीन, एक इंच पुढे जाण्यापेक्षा एक फूट मागे जाईन. यालाच म्हणतात रांग नसताना चालणे, हात नसताना ढकलणे, शत्रू नसताना लढणे, आणि शस्त्र नसताना धारण करणे. शत्रूला कमी लेखण्यापेक्षा मोठे दुर्भाग्य नाही; शत्रूला कमी लेखल्याने माझी मौल्यवान रत्ने गमावली जातात. म्हणून, जेव्हा दोन सैन्ये समान शक्तीने भिडतात, तेव्हा शोक करणारा विजयी होतो.
माझे चिंतन
हा अध्याय तुम्हाला काय प्रेरणा देतो? तुम्ही तो कसा लागू कराल?
