Celi e Tæra no G'han Caritæ

D'che parlla quésto capitölo?

Sto capitolo o dixe che celi e tæra no trattan nin cun bontæ particolâ, tutti i éssci en päri, comme câñen de pàia ch'an poen esse sacrificæ ò marcî in sce 'n pöö. A-n-òmo sábbio o l'è accomo, sensa preferense pe-i òànni. O spâçio in tra celi e tæra o l'è comme 'n sofiño: vödo drento ma capasse de prodûe. Quande se parla troppo, se arriva a-o câso; o meggio l'è tegnî o cöo in sciô centro, in sciâ vödotæ.

Còs'o g'ha a fâ con me?

Quande mi vedu che no poedu fá tütto, me рисио consuâammi che ancö l'universo o va innans sensa preferense. No gh'è diu ben che me treatta mej ò de ræ. Sto pensê che tutti semmâan päri Drent a-o gran sofiño da vitta o me aiûtan a-no stressâmmi de ciù e a-no fá de ciù paròtte inutili.

Cöse gh'ò da fâ uncö?

In这天, quande riœuggo a-o punkto de parlâ troppo ò de vöî contruâ tutto, o fermu e respîo. Tegnu o cöo in sciô centro, in sciâ vödotæ, e lasciu che e cöse le se fan da sole, comme o sofiño che o l'è vödo ma o l'è ciæo.