Ang Tatlong Kayamanan

Tungkol saan ang kabanatang ito?

Ito ang kabanata ng Tatlong Kayamanan—ang habag, ang pagtitipid, at ang kababaang loob. Ipinapahayag ng Tao na dahil sa kanyang dakilang katangian, tila siya ay walang kapantay. Ngunit ang mga tunay na kayamanan na ito ay hindi labis o kulang: ang habag ang nagbibigay ng tunay na lakas, ang pagtitipid ang nagbibigay ng kasakdalan, at ang hindi pagpuri na maging unang lahat ang nagbibigay ng awtoridad. Kapag iniwan ng isang tao ang habag upang maging matapang, iniwan ang pagtitipid upang maging masaganang materyal, at iniwan ang paglalagay ng sarili sa hulihan upang maging unang lahat—kamamatayan ang kahihinatnan. Ang habag ang siyang sandata ng kalangitan.

Paano ito nauugnay sa akin?

Sa aking buhay, madalas akong naiisip na ang lakas ay nakukuha sa pagiging malupit o mapilit. Ngunit ang kabanatang ito ay nagpapaalala na ang tunay na lakas ay nanggagaling sa habag. Tuwing naiisip koang maging unang lahat, nalilimutan ko ang halaga ng pagiging mahinahon at makuntento sa paglalagay ng iba bago sa akin. Ang tatlong kayamanan na ito ay parang mga bituin na gumagabay sa aking mga desisyon—nagsasabi sa akin na tumingin sa loob at magkaroon ng habag sa aking kapwa, maging matipid sa aking mga hangarin, at huwag magpaka sama sa hangarin ng kadakilaan.

Ano ang dapat kong gawin ngayon?

Sa araw na ito, magsanay ng isang bagay na kabaligtaran ng aking karaniwang kilos: sa halip na unahin ang aking sariling interes, maghanap ng pagkakataong gumawa ng kabutihan para sa isang kapwa nang walang anumang pag-asa ng kapalit. Maglaan ng panahon upang makita ang mga dapatintindi ng iba at tumugon gamit ang iyong puso sa halip na iyong isip. Magtatabi ng isang bagay na iyong nais—maging isang pagkain, isang pangarap, o isang pribilehiyo—at ibigay ito sa isa na higit na nangangailangan. Maging malaya sa pagiging unang lahat at maranasan ang tunay na lakas ng pagiging huling lahat.