Chapter 5

Himmel an Äerd kennen kee Mitleed

天地不仁,以万物为刍狗;圣人不仁,以百姓为刍狗。
天地之间,其犹橐籥乎?虚而不屈,动而愈出。
多言数穷,不如守中。
Himmel an Äerd kennen kee Mitleed; si behandele all d'Wiesen wéi Strohhënnchen. De Weisen ass och ouni Mitleed; en behandelt d'Leit wéi Strohhënnchen. Ass de Raum tëscht Himmel an Äerd net wéi e Blosebalg? Eidel awer ni erschöpt, sou wéi en sech beweegt, entsteet nach méi. Ze vill Wierder féieren zur Verzweiplung; et ass méi gudden, am Mëttelpunkt ze bleiwen.

Déif Reflexioun

Iwwer wat geet dëse Kapitel?

Dëst Kapitel seet eis, datt Himmel an Äerd ouni perséinlech Sensibilitéit handelen. Si gesinn all Saachen op d'selwecht Manéier - wéi Strohhënnchen am Ritual, déi no Gebrauch fortgeworf ginn. Och de Weisen follegt dësem model, ouni engem virzegoen ze hunn.

Wéi bezitt et sech op mech?

Dëst erënnert mech datt ech net all Saach oder Persoun personaliséiere muss. Obwuel etsometimes Schwiereg ass, erënnert datt d'Verzicht op Faarfungen eens méi roueg an equilibriéiert mécht.

Wat soll ech haut maachen?

Haut, wa mech eppes stéiert oder ongerécht fillt, versichen ech ze erkennen datt et deel vun engem gréissere Rhythm ass. Ech versichen "am Mëttelpunkt ze bleiwen" amplaz reaktiv ze ginn.

Verwandte Kapitelen

Meng Reflexioun

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →