Sinasabi ng kabanatang ito na ang lahat ng bagay sa sanlibutan ay nagkaroon ng kanilang kalagayan dahil sa kaisahan at pagkakapit-bisig sa isa. Ang kalangitan ay naging maliwanag, ang lupa ay naging payapa, ang mga diwa ay naging masiglâ, ang mga libis ay naging masaganâ, ang lahat ng may buhay ay nabuhay, at ang mga pinuno ay naging mabuti para sa kanilang kaharian—lahat ay dahil sa iisang simoy ng kaisahan. Ipinaliwanag din nito na kapag nawala ang kaisahang ito, ang lahat ay manganganib na gumuho at masira.
Key Concepts
一
本
贱
下
Cite This Chapter
Laozi, Tao Te Ching, Chapter 39, "Ang Mga Dating Nagkamit ng Kaisahan", laotzu.ai: https://www.laotzu.ai/fil/chapters/39/
Classical Chinese, translation, and AI reflection are shown separately; cite this chapter URL for references.
Sa sinaunang panahon, ang mga nagkamit ng kaisahan ay: ang kalangitan ay nagkamit ng liwanag sa pamamagitan ng isa, ang lupa ay nagkamit ng katahimikan sa pamamagitan ng isa, ang diwa ay nagkamit ng lakas sa pamamagitan ng isa, ang libis ay nagkamit ng kasaganaan sa pamamagitan ng isa, ang lahat ng nilikha ay nagkamit ng buhay sa pamamagitan ng isa, ang mga prinsipe at hari ay nagkamit ng kabutihan para sa sanglibutan sa pamamagitan ng isa. Ngunit kung ito'y aalisin: ang kalangitan ay hindi na magkakaroon ng liwanag at manganganak sa pagkabiyak, ang lupa ay hindi na magkakaroon ng katahimikan at manganganak sa gulong, ang diwa ay hindi na magkakaroon ng lakas at manganganak sa pagkatigil, ang libis ay hindi na magkakaroon ng kasaganaan at manganganak sa pagkatuyot, ang lahat ng nilikha ay hindi na magkakaroon ng buhay at manganganak sa pagkawala, ang mga prinsipe at hari ay hindi na magkakaroon ng karangalan at manganganak sa pagbagsak. Kaya't ang pagiging marangal ay may pundasyong kababaan, ang pagiging mataas ay may batayang kababaan. Kaya't tinatawag ng mga prinsipe at hari ang kanilang sarili na 'ang suluguin,' 'ang biyuda,' 'ang walang bigas.' Hindi ba't ito ay dahil ang kababaan ang kanilang pundasyon? Hindi ba't ganito? Kaya't ang labis na pagkilala ay walang tunay na pagkilala. Huwag nawang maging marangit na batong jade, kundi maging ordinaryong batong bato.
Malalim na Repleksyon
Tungkol saan ang kabanatang ito?
Sinasabi ng kabanatang ito na ang lahat ng bagay sa sanlibutan ay nagkaroon ng kanilang kalagayan dahil sa kaisahan at pagkakapit-bisig sa isa. Ang kalangitan ay naging maliwanag, ang lupa ay naging payapa, ang mga diwa ay naging masiglâ, ang mga libis ay naging masaganâ, ang lahat ng may buhay ay nabuhay, at ang mga pinuno ay naging mabuti para sa kanilang kaharian—lahat ay dahil sa iisang simoy ng kaisahan. Ipinaliwanag din nito na kapag nawala ang kaisahang ito, ang lahat ay manganganib na gumuho at masira.
Paano ito nauugnay sa akin?
Sa aking buhay, ramdam ko na kailangan ko ang harmonya sa aking mga ugnayan at sa aking panloob na mundo upang makamit ang tunay na kapayapaan. Naaalala ko na kahit gaano ko gustong itaas ang aking sarili, dapat ko ring pahalagahan ang mga simpleng pundasyon ng aking buhay—ang aking pamilya, ang aking mga kaibigan, at ang aking mga ugat. Ang kabanatang ito ay nagpapaalala sa akin na ang tunay na kadakilaan ay nakasalalay sa pagkilala na bahagi ako ng isang mas malaking kabuuan.
Ano ang dapat kong gawin ngayon?
Ngayong araw, sisikapin kong makita ang kagandahan ng mga simpleng bagay sa paligid ko—at isang magaan na simoy ng hangin, isang mainit na ngiti, isang payapang sandali. Hahanapin ko ang mga paraan kung paano ko mapapababa ang aking sarili upang makapiling ang iba, at sa halip na manguna, ay magbibigay ng espasyo upang mabigyan ng halaga ang bawat isa.
The things which from of old have got the One (the Tao) are Heaven which by it is bright and pure; Earth rendered thereby firm and sure; Spirits with powers by it supplied; Valleys kept full throughout their void; All creatures which through it do live; Princes and kings who from it do their model give.
AI Modern
Sa sinaunang panahon, ang mga nagkamit ng kaisahan ay: ang kalangitan ay nagkamit ng liwanag sa pamamagitan ng isa, ang lupa ay nagkamit ng katahimikan sa pamamagitan ng isa, ang diwa ay nagkamit ng lakas sa pamamagitan ng isa, ang libis ay nagkamit ng kasaganaan sa pamamagitan ng isa, ang lahat ng nilikha ay nagkamit ng buhay sa pamamagitan ng isa, ang mga prinsipe at hari ay nagkamit ng kabutihan para sa sanglibutan sa pamamagitan ng isa. Ngunit kung ito'y aalisin: ang kalangitan ay hindi na magkakaroon ng liwanag at manganganak sa pagkabiyak, ang lupa ay hindi na magkakaroon ng katahimikan at manganganak sa gulong, ang diwa ay hindi na magkakaroon ng lakas at manganganak sa pagkatigil, ang libis ay hindi na magkakaroon ng kasaganaan at manganganak sa pagkatuyot, ang lahat ng nilikha ay hindi na magkakaroon ng buhay at manganganak sa pagkawala, ang mga prinsipe at hari ay hindi na magkakaroon ng karangalan at manganganak sa pagbagsak. Kaya't ang pagiging marangal ay may pundasyong kababaan, ang pagiging mataas ay may batayang kababaan. Kaya't tinatawag ng mga prinsipe at hari ang kanilang sarili na 'ang suluguin,' 'ang biyuda,' 'ang walang bigas.' Hindi ba't ito ay dahil ang kababaan ang kanilang pundasyon? Hindi ba't ganito? Kaya't ang labis na pagkilala ay walang tunay na pagkilala. Huwag nawang maging marangit na batong jade, kundi maging ordinaryong batong bato.
Aking Repleksyon
What does this chapter inspire in you? How will you apply it?
