Chapter 5

ਅਸਮਾਨ ਧਰਤੀ ਦੀ ਬੇਰਹਿਮੀ

天地不仁,以万物为刍狗;圣人不仁,以百姓为刍狗。
天地之间,其犹橐籥乎?虚而不屈,动而愈出。
多言数穷,不如守中。
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬੂੰਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਦਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੂੰਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੀ ਇਹ ਧੱਕਾ ਸੁੱਚ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ? ਖ਼ਾਲੀ ਹੈ ਪਰ ਮੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਿੱਲਾਓ ਤਾਂ ਹੋਰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਈਦਾ ਹੈ, ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ।

ਡੂੰਘਾ ਚਿੰਤਨ

ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਹੈ?

ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਬੇਰਹਿਮੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾ ਸੰਤ ਵੀ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੁੜਦਾ ਹੈ?

ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੋਂ ਰੁੱਖ ਦੇਣਾ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਲੀ ਰਹਿਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪੂਰਵ-ਧਾਰਨਾ ਦੇ। ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚੁਣਾਂਗਾ ਤੇ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਵਾਂਗਾ।

ਸੰਬੰਧਿਤ ਅਧਿਆਏ

ਮੇਰਾ ਚਿੰਤਨ

What does this chapter inspire in you? How will you apply it?

Ask Laotzu About This Chapter Full chat →