ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਥਿਰ ਮਨ ਨਹੀਂ

ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਕਿਸੇ ਬਾਰੇ ਹੈ?

ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲੀ ਸੰਤ ਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਪੂਰਵ-ਨਿਰਧਾਰਤ ਰਾਏ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੱਝਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਹਰੇਕ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਗਹਿਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਨਿਆਸਰਤਾ ਭਰੇ ਬਿਨਾਂ ਫਰਕ।

ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜੁੜਦਾ ਹੈ?

ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਵ-ਗ੍ਰੰਥ ਰਾਏ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋਣ ਲਈ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਰੇਕ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪੂਰਵ-ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਾਂਗਾ।